سابقه و هدف: درد از معدود مشکلات پیش رو جهت انجام الکترومیوگرافی (EMG) است. مطالعات اخیر نشان داده که یک فرم لیدوکائین اثرات مشابه پماد Emla که بعضا در کاهش درد EMG needling پیشنهاد شده است، دارد. لذا این مطالعه به منظور تعیین تاثیر پماد لیدوکائین اچ و دارونمای آن در پیشگیری از درد حین EMG needling در بیماران مراجعه کننده جهت انجام این روش تشخیصی به بخش طب فیزیکی و توانبخشی بیمارستان شهدای تجریش در سال 1388 انجام گرفت.روش بررسی: این کارآزمایی بالینی دوسویه کور روی تعداد 47 نفر و 94 اندام تحتانی انجام گرفت. میزان درد ایجاد شده در عضله تیبیالیس انتریور بعد از دریافت پماد لیدوکائین اچ یا دارونما با شاخص VAS مورد سنجش قرار گرفت. میزان و شدت درد در دو گروه با آزمون های من ویتنی U و کای دو مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: تحقیق روی 47 نفر که 38.3 درصد مرد و 61.7 درصد زن و در سنین 45.5±16.4 سال بودند انجام گرفت. میزان نمره درد در گروه شاهد6.11±2.07  و در گروه تجربی 4.62±2.14 بود (P<0.05). فراوانی درد خفیف با درجه 4 و کمتر در گروه شاهد 21.3 درصد و در گروه تجربی 51.1 درصد بود (P<0.01).نتیجه گیری: به نظر می رسد پماد لیدوکائین اچ در پیشگیری از درد حین EMG needling موثر باشد، اما دستیابی به موثرترین و عملی ترین داروی بی حسی نیازمند مطالعات بیشتری است.

امروزه به مدد تکنیکهای پیشرفته ژنتیک مولکولی، اولتراسون و MRI بسیاری از بیماریهای اعصاب و عضلات در کودکان به تشخیص می رسند. این متدها در مقایسه با الکترومیوگرافی هم حساس تر بوده و هم کمتر دردناک می باشند. معهذا تکنیک EMG هنوز با توجه به سهولت دسترسی و هم به دلیل قدرت تمایز بالا در بیماریهای نخاع، اعصاب محیطی و عضلات در اطفال هنوز جایگاه رفیع خود را داراست. این روش تشخیصی در کودکان به دلیل تحریک اعصاب محیطی با جریانهای الکتریکی از یک سو و هم به دلیل استفاده از الکترود سوزنی در مطالعه عضلات به هر حال ایجاد درد می کند. لهذا تمام متخصصان این رشته به دنبال روش هایی هستند که با کمتر کردن درد حاصله از EMG کارایی آن را هر چه بیشتر نماید. در مقاله حاضر سعی شده است تا بعد از توضیح مختصر در مورد مراحل انجام الکترومیوگرافی در کودکان به تکنیکهایی اشاره شود که با استفاده از آنها در هر مرحله می توان درد حاصله از انجام EMG  را به حداقل رساند.

زمینه و اهداف: امروزه در تشخیص بیماریهای عصبی – عضلانی علاوه بر الکترومیوگرافی و بیوپسی عضله، اندازه گیری سطح سرمی آنزیم های عضلانی نیز به صورت معمول صورت می گیرد. تاثیر احتمالی الکترومیوگرافی بر روی سطح سرمی آنزیم های عضلانی حایز اهمیت است. با توجه به اینکه درمطالعات قبلی دراین زمینه جواب های متفاوت به دست آمده است، این مطالعه به منظور بررسی اثر الکترومیوگرافی با سوزن های کنسنتریک استریل شونده بر روی سطح سرمی آنزیم های عضلانی (LDH, CPK) انجام شده است. روش بررسی: مطالعه به صورت طولی بر روی 70 نفر از افراد بزرگسال (بالای 15 سال) که در حد فاصل ماههای خرداد و بهمن 1382 به صورت سرپایی در بخش طب فیزیکی و توان بخشی بیمارستان امام خمینی تبریز الکترومیوگرافی شده بودند، صورت گرفته است. نمونه گیری خون و بررسی آن جهت اندازه گیری LDH و CPK، قبل و 24 ساعت بعد از الکترومیوگرافی در بخش بیوشیمی آزمایشگاه بالینی بیمارستان امام خمینی انجام شده است. افرادی که افزایش احتمالی آنزیم های عضلانی با منشا غیر دستگاه عضلانی – عصبی داشتند از مطالعه خارج شدند. یافته ها: هفتاد بیمار سرپایی (42 مرد، 28 زن) با محدوده سنی 72-17 سال (متوسط 36.1) مورد مطالعه قرار گرفتند. تعداد عضلات مورد بررسی بین 15-2 متفاوت بود (متوسط 5.6). اطلاعات توزیع طبیعی نداشت، لذا با استفاده از آزمون ناپارامتری ویلکاکسون مشخص شد که: تفاوت آماری معنی داری بین سطح سرمی LDH قبل و بعد از EMG وجود دارد (P= 0.025)، ولی این تفاوت در حدی نیست که LDH طبیعی را به افزایش یافته تبدیل کند (آزمون مک نمار). تفاوت آماری معنی داری بین سطح سرمی CPK قبل و بعد از EMG وجود نداشت. سطح سرمی CPK در افرادی که بیش از5 عضله مورد بررسی قرار گرفته بود، افزایش یافته بود.    نتیجه گیری: الکترومیوگرافی با سوزن های کنسنتریک استریل شونده باعث پیدایش جواب های مثبت کاذب در نتایج سطح سرمی آنزیم های عضلانی نمی شود.